Ekstra smil i morgonkaoset!

Alt blir meir moro med fine fargar og former. Som å skjære agurk, noko eg gjer dei fleste dagar. Ikkje det at eg kjedar meg så voldsomt når eg gjer det, altså - men eg må innrømme at det var mykje meir moro å skjere fine agurkskiver på ei rosa svane!

Sjå på det nye skjærebrettet mitt frå RICE! Er det ikkje fint? Eg elskar det iallefall, og det bidreg til eit ekstra smil i morgonkaoset. Når ungar masar, radioen fortel nyhende eg ikkje vil høyre og eg innser at eg skulle ha stått opp første gong vekkarklokka ringde, så kan eg feste blikket mitt på den nye skjærefjøla mi og tenkje at eg har iallefall ei fin, rosa svane på kjøkenbenken min!

Ha ein god dag, alle saman! Og dersom du vart nysgjerrig på den fine svana, så finn du den HER, i tre fine fargar. Den gule grønsakskniven finn du HER.

-åse-

Lukka er...

...små, mjuke, ivrige hender som vil hjelpe mamma med baksten. Som vil tømme oppi mjøl, som vil røre heilt til det blir litt for tungt...

...som vil knipe og klemme og grise med deig. Til nød la mamma ta seg av kjevlinga og slå til med "prikkedøden" på deiga når den er komen i form...

...insistere på å helle olivenolje over, og feilrekne såpass at mamma må trå til og helle noko over i den hi forma, så finne bakepenselen og male den gule, søte oljen utover. Ta små klyper av salt og tørka rosmarin mellom fingertuppane og drysse over....

...få tusen advarslar om at ovnsdøra er varm slik at små nasetippar ikkje må pressast mot vindauget, sjølv om det er aldri så spennande å sjå på verket som veks der inne. Spørje annankvart minutt om brødet er ferdig snart....

...og endeleg kan dei takast ut og leggjast på rist, gi dei litt kvile før dei skal delast opp og puttast i den raude brødkorga og takast med ut i sola så dei får kjenne litt på den før dei SCHVUPP er borte vekk i små og store magar. Slikt er mat for små, blide rampeprinsesser med stive kamerasmil!

Kvardagslukke, altså!

Stengt pga hjartesorg...?

Pur Glede er skapt med glede, for å glede. Og det har alltid vore ei glede å ynskje velkomen til både butikken og nettbutikken min. Men dei siste vekene har det vore vanskeleg. Eg har hjartesorg, og når eg i tillegg er ein person som ber hjartet utanpå, er det ikkje lett å fungere som normalt.

Hjartesorg for det som var, men ikkje varte. Hjartesorg for det som skulle bli, men ikkje blei.

Eg klarer ikkje å få ut pakkane til nettkundane like raskt som eg skulle ynskje, men eg pakkar dei framleis med glede og kjærleik. Vit det, iallefall. Og enkelte kundar i Måløy har kanskje sett meg komme fram frå bakrommet med "rusk i auget". Kanskje har nokon prøvd å maile eller ringe, utan å få svar like raskt som de pleier, også?

Enkelte dagar har eg tenkt at i dag klarer eg ikkje å gå på jobb. Men kva skal ein skrive på døra då? "Stengt pga hjartesorg", liksom? Eg er nemleg så dårleg på å lyge... Eg har aldri sett eit skilt på ei dør med den teksten. Men kvifor ikkje? Kvifor er ikkje hjartesorg gyldig grunn til å vere nede for teljing? Det er verre enn spysjuka. Og varer som regel lenger, også.

Så no veit de grunnen, dersom eg ikkje er like tilstades. Eg er lei for det, og eg lovar at det betrar seg snart. Hjartesorga blir ikkje borte med eit knips, eg må berre finne ein måte å skubbe den litt unna, slik at den ikkje fyller heile dagen min. Eg finn ut av det. Eg fiksar det. Snart.

-åse-

Bort med morgongrumset!

I dag vakna eg litt bardust, av ein merkjeleg draum som heldigvis ikkje var sann, innsåg at vekkarklokka (eller den ivrige snoozefingeren min) hadde svikta meg såpass at vi nesten forsov oss -
og måtte i tillegg konstatere at halsen var full av grugg og kroppen stiv og ikkje heilt klar for dagen.

Det er slike dagar ein verkeleg treng noko varmt og godt i kroppen. Servert i ein glad kopp.

Oppi koppen er det Pukka sin herlege ingefærte, trekt i varm mjølk med litt honning i og bittelitt kanel på toppen. Det rydda liksom opp både i kroppen og dagen :)

Ynskjer dykk alle ein fin dag - med mange smil og god, varm drikke i koppen!

Lukka er...vind i håret!

For at livet skal ha dynamikk, så treng vi nokre dosar med vind i håret.
Ikkje minst biletleg, men bokstaveleg også innimellom. Iallefall når ein er oppvaksen i fjæresteinane på vestlandet.

Siste dagane har vi hatt litt vind her. Og regn. Det siste klarer eg meg utan. Men vinden, den må eg ha med jamne mellomrom. Både medvind og motvind, vekslinga mellom å måtte kjempe seg fram og å flyte med. Ute på tur som i livet elles.

Og så stoppe opp, ta av seg lua - og la håret og tankane få flyge fritt.

Å gå over Måløybrua på denne tida av året, gir gjerne alt dette.
Vind i håret, motvind og medvind.
Og utsikt.

God helg til dykk alle. Måtte den gi mest medvind!

-åse-

Når sjuke born blir friske att ;)

Siste veka har vi hatt sjukdom i hus. Ungane har vore nede for telling ein etter ein. Dei blir liksom så små når dei er sjuke, og sjølv ganske store gutar som eigentleg vil ha seg fråbedt for mykje klemming og kosing - treng litt slikt. Eller, kanskje har dei berre vore for slappe til å gjere motstand....?

Uansett. Sjuke born blir friske att. Heldigvis.

Men det er mykje lyd og leven med nyfriske born. Det er som om dei må sjekke at alt i dei 

og rundt dei framleis virkar. Lyd, lys, leikar, hundar, kjøkenmaskiner, armar og bein. No skal eg 

ikkje dra det så langt som å seie at eg skulle ønskje dei var sjuke litt lenger, men....

...det har vore vel mykje støy i huset i går og i dag.

Desse bileta er frå ein herjedag for ei tid tilbake. I dag kunne eg ikkje dokumentere galskapen fordi 

nokon har stole kameraet mitt. Evt kan eg ha forlagt det ein stad. Uansett, det føregjekk 

omlag på same viset, så bileta er sanne nok.

I morgon har dei kanskje vore friske lenge nok til at det ikkje er så spennande lenger. 

Det er jo lov til å håpe...

Blomar til meg og til deg og til deg...

Eg står ved kjøkendisken, ser ut eit vindauge som skulle vore vaska. Ser at det er meir som skulle 

vore vaska, meir som skulle vore gjort. Men så ser eg ein liten rygg der ute i hagen. Ein liten 

kropp har satt seg på huk under treet der snøklokkene har strakt seg lenge allereie. 

Så raske, snublete steg på hellene utanfor. Ei dør som blir opna. Litt vanskeleg å lukke den 

att med kun ei hand, utan å slamre. For den andre handa er oppteken.

Inn med sko på, og smil. "Mamma, sessågod!".

Eg deler min vesle bukett med dykk alle, med ynskje om ein god sundag! 

Utan husvask og tankar om å vere utilstrekkjeleg. 

Nyt det som er, og dei som er der.